ارائه مدل ساختاری سلامت سازمانی با تمرکز بر سبک زندگی اسلامی و هوش اخلاقی در شهرداری‌های استان مازندران

نویسندگان

  • علی اکبر جعفری گروه مدیریت دولتی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران نویسنده https://orcid.org/0009-0007-1609-8523
  • محمد سعید باقرزاده گروه مدیریت دولتی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران نویسنده مسئول https://orcid.org/0000-0001-8768-4553
  • جواد بابایی خلیلی گروه حسابداری، واحد بندرگز، دانشگاه آزاد اسلامی، بندرگز، ایران نویسنده https://orcid.org/0000-0003-2334-5450
  • قاسم علی طالبی پنبه چوله گروه مدیریت آموزشی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران نویسنده https://orcid.org/0000-0002-9859-5940

کلمات کلیدی:

سلامت سازمانی, سبک زندگی اسلامی, هوش اخلاقی

چکیده

پژوهش حاضر با هدف طراحی و اعتبارسنجی مدل ساختاری سلامت سازمانی با تمرکز بر سبک زندگی اسلامی و هوش اخلاقی در شهرداری‌های استان مازندران انجام شد. این پژوهش توسعه‌ای–کاربردی با رویکرد آمیخته اکتشافی انجام شد. در بخش کیفی، داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق با ۱۲ نفر از خبرگان دانشگاهی و مدیران ارشد شهرداری‌های استان مازندران که به روش هدفمند انتخاب شدند، گردآوری گردید. اشباع نظری از مصاحبه نهم حاصل شد و مصاحبه‌ها برای اطمینان تا نفر دوازدهم ادامه یافت. داده‌ها با روش تحلیل مضمون آتراید–استرلینگ تحلیل شدند. در بخش کمی، پرسشنامه محقق‌ساخته مبتنی بر مضامین شناسایی‌شده، پس از تأیید روایی و پایایی، در میان ۲۵۶ نفر از کارکنان و مدیران شهرداری‌ها توزیع شد. داده‌ها با مدل‌سازی معادلات ساختاری به روش حداقل مربعات جزئی و نرم‌افزار SmartPLS تحلیل شدند. نتایج مدل‌سازی معادلات ساختاری نشان داد تمامی روابط مستقیم مفروض در مدل از نظر آماری معنادار بودند. سبک زندگی اسلامی قوی‌ترین اثر مستقیم را بر سلامت سازمانی داشت و ابعاد چندگانه سلامت سازمانی نیز اثر معناداری بر سازه نهایی نشان دادند. هوش اخلاقی، به‌ویژه بعد عاطفی–رفتاری، نقش میانجی جزئی و معناداری در رابطه میان سبک زندگی اسلامی و سلامت سازمانی ایفا کرد. موانع فرهنگی–فردی و ساختاری–مدیریتی نیز روابط موجود در مدل را به‌طور معناداری تعدیل کردند. شاخص‌های آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی، همسانی درونی مطلوب سازه‌ها را تأیید کردند؛ میانگین واریانس استخراج‌شده از حد قابل‌قبول بالاتر بود و معیار فورنل–لارکر روایی واگرای مدل را تأیید کرد. همچنین، مقادیر مثبت شاخص قدرت پیش‌بینی و شاخص نیکویی برازش، بیانگر قدرت پیش‌بینی مناسب و برازش عالی مدل بودند. نهادینه‌سازی سبک زندگی اسلامی و تقویت هوش اخلاقی، همراه با کاهش موانع فرهنگی، فردی، ساختاری و مدیریتی، می‌تواند چارچوبی بومی و مؤثر برای ارتقای سلامت سازمانی در شهرداری‌ها فراهم سازد.

دانلودها

دسترسی به دانلود اطلاعات مقدور نیست.

مراجع

Ahmad, S., & Wan Abdullah, W. S. (2023). Falsafah Maqasid al-Quran Imam al-Ghazali dan Faham Ilmu. International Journal of Islamic Thought, 23(1).

Dacka, M. (2025). Moral intelligence: Construction of a moral intelligence scale developed in Poland. Journal of religion and health, 64, 4557-4584.

Etebarian Khorasgani, A., Sharifi, S., & Daei Karimzadeh, S. (2026). Organizational health model based on the behavioral economics approach. Management Improvement and Transformation Studies, 34(117).

Fereidooni, R., & Razavi, M. (2017). The effect of moral intelligence on organizational trust and organizational health. Human Resource Management in the Petroleum Industry, 9(3), 22-38.

Komariyah, I., Prayudi, A., Edison, E., & Laelawati, K. (2023). The relationship between organizational culture and competence with organizational commitment. Jurnal Riset Bisnis Dan Manajemen, 16(2), 210-218.

Mahfud, C., Astari, R., Kasdi, A., Mu'ammar, M. A., Muyasaroh, M., & Wajdi, F. (2022). Islamic cultural and Arabic linguistic influence on the languages of Nusantara: From lexical borrowing to localized Islamic lifestyles. Wacana, Journal of the Humanities of Indonesia, 22(1), 11.

Masouminejad, R., Alilou, A., & Babazadeh Silabi, N. (2025). The nature of moral education and Islamic lifestyle among students: A content analysis of the religion and life curriculum in upper secondary education. Research on Educational Issues, 32(62).

Mohammadi, A. (2026). The system of guardianship-based communication in Islamic lifestyle, with emphasis on the Razavi tradition. Razavi Culture, 13(50).

Nazemipour, B., Rabiei Mandajin, M. R., Givorian, H., & Momeni, M. (2026). Factors influencing organizational health policy in the national banking system. Economic Geography Research, 6(19).

Pakzad, F., Ahmadi, F., & Mohammadi, N. (2020). The relationship between Islamic lifestyle and mental health among pregnant women. Islamic Lifestyle Research Journal, 7(2), 45-63.

Reihani, H., Zare, F., Moosavi, M., & Amini, M. (2024). The correlation between medical students' clinical dishonesty, psychological distress, and moral intelligence. BMC Medical Education, 24(1), 1217.

Rushton, C., Nelson, K., Bergman, A., Boyce, D., Jenkins, C., Swoboda, S. M., & Hanson, G. (2024). Perceived organizational effectiveness during a public health crisis. Journal of nursing management, 2024(1), 6808266.

Saatchian, V., Mahmoudi, A., Azizi, B., & Amiri Parian, S. (2023). The role of sports leisure activities in the Islamic lifestyle of female students. Research on Religion and Health, 9(1).

Sajjadi, M. (2025). The predictive role of organizational creativity components in job burnout and organizational health. Iranian Journal of Organizational Psychology, 1(4), 32-39.

Seraji, L., Abdollahi, M., Parasteh Ghanbavani, F., & Zamani, A. (2026). Design and validation of an organizational health model based on green culture in educational organizations. Qualitative Research in Educational Sciences, 1(4).

Solhjoo, R., Vahedi, S., & Badri Gorgari, R. (2027). Effectiveness of the SPARK program in interaction with moral intelligence on the social competence of students who bully. Psychological Science, 25(157).

دانلودها

گاه‌شمار انتشار

چاپ شده
ارسال
بازنگری
پذیرش

شماره

نوع مقاله

مقالات

نحوه استناد به مقاله

جعفری ع. ا., باقرزاده م. س., بابایی خلیلی ج., & طالبی پنبه چوله ق. ع. (1405). ارائه مدل ساختاری سلامت سازمانی با تمرکز بر سبک زندگی اسلامی و هوش اخلاقی در شهرداری‌های استان مازندران. یادگیری هوشمند و تحول مدیریت, 1-28. https://jilmt.com/index.php/jilmt/article/view/419