ارزیابی جايگاه مديريت شهري در ساختار سياسي و مدیریتی کلان شهر تهران

چکیده

نظام مدیریت شهری به سبب تمرکز در ساختار سیاسی ـ مدیریتی به دلیل وجود رابطه خطی با مدیریتی منفعل، و در رابطه با سیستم‌های هم‌سطح و محلی، به دلیل وجود روابط ناهماهنگ، با مدیریتی چند پارچه، و نسبت به سیستم‌های فروسطح و داخلی به لحاظ فقدان انسجام کافی در تعاملات سیستمی با مدیریتی غیرمنسجم و از نظر محیطی به جهت عدم برخورداری از بسترهای مناسب اجتماعی، مالی، حقوقی مشارکت ناکافی مردمی در محیط نامساعدی ایفای نقش می‌کند. این در حالی است که، از یک‌سو، تجارب جهانی، با تأکید بر کاهش نقش دولت مرکزی در سطح محلی، تقویت جایگاه نقش مدیریت محلی و مشارکت اجتماع محلی، حاکمیتی چندسطحی را برای مدیریت شهری کارآمد توصیه می‌نمایند. از سوی دیگر، اسناد فرادستی نظام، همچون قانون اساسی، سند چشم‌انداز سیاست‌های کلی، قوانین برنامه از ظرفیت‌های لازم در جهت تمرکززدایی، استفاده از مشارکت مردم، انتقال اختیار به مدیران محلی برخوردار است. مشکل ساختاري نظام مديريت شهري تهران شامل نامشخص بودن جايگاه مديريت شهري در نظام مديريت کلان کشور و ضعف قدرت و اقتدار اين سطح از مديريت و عدم توفيق شهرداري‌ها در اداره مطلوب منطقه‌ها است. هدف مقاله، ارزیابی جايگاه مديريت شهر تهران در ساختار سياسي و مدیریتی است. پژوهش کاربردی است و دارای ماهیت تحلیلی می‌باشد. روش استفاده شده ترکیبی (کیفی- کمی) است. اطلاعات مورد نیاز، به روش کتابخانه‌ای گرد‌آوری شده است. جامعه‌ آماری را کارشناسان تشکیل می‌دهند. روش نمونه‌گیری غیر احتمالی و از نوع گلوله برفی است. ا‌بزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه از نوع بسته است. برای تحلیل داده‌ها از مدل پانل دلفی استفاده شده است. نتایج داده‌ها نشان می‌دهد در جایگاه مدیریت شهر تهران از لحاظ ساختاری و عملکردی نامطلوب است و بیشترین معیارها امتیاز کمتر از میانگین عدد 3 را به دست آورده‌اند. در مجموع از میان 20 معیار 12 معیار در وضعیت نامطلوب و 8 معیار در وضعیت مطلوب قرارگرفته است.