هدف این مطالعه بررسی نقش هوش هیجانی در ارتقای اثربخشی یادگیری هوشمند در محیط‌های کاری است. این پژوهش از نوع کیفی و به روش مرور نظام‌مند مقالات علمی انجام شد. جامعه پژوهش شامل ۱۲ مقاله منتخب از پایگاه‌های بین‌المللی مرتبط با هوش هیجانی و یادگیری هوشمند در

نویسندگان

    علی حسینی * گروه مدیریت آموزشی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران ali.hosseini73@yahoo.com

کلمات کلیدی:

هوش هیجانی, یادگیری هوشمند, محیط کاری, تحلیل کیفی

چکیده

هدف این مطالعه بررسی نقش هوش هیجانی در ارتقای اثربخشی یادگیری هوشمند در محیط‌های کاری است. این پژوهش از نوع کیفی و به روش مرور نظام‌مند مقالات علمی انجام شد. جامعه پژوهش شامل ۱۲ مقاله منتخب از پایگاه‌های بین‌المللی مرتبط با هوش هیجانی و یادگیری هوشمند در محیط‌های کاری بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل محتوای کیفی و نرم‌افزار NVivo 14 کدگذاری شدند و فرایند تحلیل تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. زیرتم‌ها و مفاهیم کلیدی استخراج و در سه تم اصلی شامل ابعاد هوش هیجانی، سازوکارهای یادگیری هوشمند و پیامدهای سازمانی دسته‌بندی شدند. نتایج نشان داد که ابعاد مختلف هوش هیجانی شامل خودآگاهی، خودتنظیمی، انگیزش درونی، همدلی و مهارت‌های اجتماعی، به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم بر اثربخشی یادگیری هوشمند تأثیرگذارند. این مؤلفه‌ها موجب بهبود یادگیری خودراهبر، یادگیری تعاملی، استفاده مؤثر از فناوری‌های هوشمند، بازخورد هیجانی، انعطاف‌پذیری در یادگیری و یادگیری سازمانی مستمر می‌شوند. همچنین، هوش هیجانی موجب ارتقای عملکرد شغلی، نوآوری، سلامت روانی کارکنان، انسجام تیمی و فرهنگ یادگیری سازمانی می‌شود. هوش هیجانی به‌عنوان یک عامل میانجی حیاتی، توانایی افراد را در مدیریت هیجانات و تعامل مؤثر با سیستم‌های یادگیری هوشمند افزایش می‌دهد و پیامدهای مثبت فردی و سازمانی قابل توجهی ایجاد می‌کند. توسعه برنامه‌های آموزشی و مدیریتی مبتنی بر هوش هیجانی می‌تواند اثربخشی یادگیری هوشمند و عملکرد سازمانی را ارتقا دهد.

دانلودها

دسترسی به دانلود اطلاعات مقدور نیست.

مراجع

Ashkanasy, N. M., & Daus, C. S. (2005). Rumors of the death of emotional intelligence in organizational behavior are vastly exaggerated. Journal of Organizational Behavior, 26(4), 441–452.

Bandura, A. (2001). Social cognitive theory: An agentic perspective. Annual Review of Psychology, 52(1), 1–26.

Bar-On, R. (2018). The Bar-On model of emotional-social intelligence (ESI). Psicothema, 18(1), 13–25.

Boyatzis, R. E. (2018). The behavioral level of emotional intelligence and its measurement. Frontiers in Psychology, 9, 1438.

Carmeli, A. (2003). The relationship between emotional intelligence and work attitudes, behavior and outcomes. Journal of Managerial Psychology, 18(8), 788–813.

Cherniss, C. (2010). Emotional intelligence: Toward clarification of a concept. Industrial and Organizational Psychology, 3(2), 110–126.

Côté, S. (2014). Emotional intelligence in organizations. Annual Review of Organizational Psychology and Organizational Behavior, 1(1), 459–488.

Druskat, V. U., & Wolff, S. B. (2001). Building the emotional intelligence of groups. Harvard Business Review, 79(3), 80–90.

Garcia-Peñalvo, F. J. (2021). Digital transformation in higher education: The role of smart learning. Education in the Knowledge Society, 22, 1–13.

Goleman, D. (1995). Emotional intelligence: Why it can matter more than IQ. New York: Bantam Books.

Goleman, D., Boyatzis, R., & McKee, A. (2013). Primal leadership: Unleashing the power of emotional intelligence. Boston: Harvard Business School Press.

Holmes, W., Bialik, M., & Fadel, C. (2019). Artificial intelligence in education: Promises and implications for teaching and learning. Boston: Center for Curriculum Redesign.

Jordan, P. J., & Lawrence, S. A. (2009). Emotional intelligence in teams: Development and initial validation of the short version of the workgroup emotional intelligence profile (WEIP-S). Journal of Management & Organization, 15(4), 452–469.

Kim, H. S., & Park, S. (2020). Emotional intelligence and digital learning: A new paradigm for workplace education. Computers & Education, 149, 103801.

Mayer, J. D., Caruso, D. R., & Salovey, P. (2016). The ability model of emotional intelligence: Principles and updates. Emotion Review, 8(4), 290–300.

Picard, R. W. (2010). Affective computing: From laughter to IEEE. IEEE Transactions on Affective Computing, 1(1), 11–17.

Slaski, M., & Cartwright, S. (2003). Emotional intelligence training and its implications for stress, health and performance. Stress and Health, 19(4), 233–239.

Watkins, K. E., & Marsick, V. J. (2019). Informal and incidental learning in the workplace. New York: Routledge.

Zawacki-Richter, O., Marín, V. I., Bond, M., & Gouverneur, F. (2019). Systematic review of research on artificial intelligence applications in higher education – where are the educators? International Journal of Educational Technology in Higher Education, 16(1), 39.

دانلود

چاپ شده

۱۴۰۳/۰۱/۱۶

ارسال

۱۴۰۲/۱۱/۰۱

بازنگری

۱۴۰۲/۱۲/۰۵

پذیرش

۱۴۰۲/۱۲/۲۸

شماره

نوع مقاله

مقالات

ارجاع به مقاله

حسینی ع. (1403). هدف این مطالعه بررسی نقش هوش هیجانی در ارتقای اثربخشی یادگیری هوشمند در محیط‌های کاری است. این پژوهش از نوع کیفی و به روش مرور نظام‌مند مقالات علمی انجام شد. جامعه پژوهش شامل ۱۲ مقاله منتخب از پایگاه‌های بین‌المللی مرتبط با هوش هیجانی و یادگیری هوشمند در . یادگیری هوشمند و تحول مدیریت، 2(1)، 1-12. https://jilmt.com/index.php/jilmt/article/view/13

مقالات مشابه

11-20 از 47

همچنین برای این مقاله می‌توانید شروع جستجوی پیشرفته مقالات مشابه.