یادگیری هوشمند و تحول مدیریت 3115-8900 در دست انتشار 1405 12 01 From Thinking to Meaning: Rethinking Primary Education in Confronting Children’s Existential Suffering Through the Integration of Meaning-Seeking and Philosophy for Children (P4C) از تفکر تا معنا: بازاندیشی تربیت ابتدایی در مواجهه با رنج‌های وجودی کودک بر پایه تلفیق معناجویی و فلسفه برای کودکان (P4C) 1 22 FA زهرا سادات هاشمی استادیار، گروه آموزش فلسفه و منطق، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران مهدی رضایی استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، صندوق پستی ۸۸۹-۱۴۶۶۵، تهران، ایران Journal Article 1405 02 11 <p>This study aimed to reconsider the relationship among primary education, children’s existential suffering, and meaning-seeking and to develop a conceptual framework that extends Philosophy for Children from cultivating thinking skills to facilitating meaning-making. This fundamental qualitative-theoretical study employed theoretical synthesis and a systematized literature review. Persian and English sources published between 2000 and 2024 were retrieved from credible academic databases and screened according to predefined inclusion and exclusion criteria. The theoretical data focused on children’s existential suffering, meaning-seeking, existential education, philosophical dialogue, and the educational capacities of Philosophy for Children. The data were analyzed using Braun and Clarke’s thematic analysis method. The analytical process involved repeated reading of the selected texts, comparative examination of theoretical perspectives, coding of key concepts, organization of related concepts into overarching themes, and reconstruction of the relationships among the themes. The extracted themes were subsequently integrated into a conceptual model entitled “From Suffering to Meaning.” Inferential analysis indicated that children’s existential suffering should not be regarded merely as a psychological problem or an obstacle to learning. Experiences such as loss, fear, loneliness, rejection, and injustice may become educational opportunities for meaning formation when they are addressed within a safe, dialogical, and interpretable environment. The proposed “From Suffering to Meaning” model comprised four interrelated components: experiencing existential suffering, expressing the experience through philosophical dialogue, intersubjective interpretation of the experience, and meaning-making accompanied by the development of an existential orientation. The theoretical synthesis further suggested that this process may promote hope, resilience, belonging, responsibility, inner coherence, and intrinsic motivation for learning. Integrating meaning-seeking principles with Philosophy for Children can redirect primary education from an exclusive emphasis on knowledge transmission and cognitive skills toward meaning-centered education. Within this framework, the teacher functions as a “facilitator of meaning” who creates opportunities for children to articulate, discuss, reinterpret, and collectively understand their existential experiences rather than providing predetermined answers.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف بازاندیشی در رابطه میان تربیت ابتدایی، رنج‌های وجودی کودک و معناجویی و ارائه چارچوبی مفهومی برای گسترش فلسفه برای کودکان از پرورش مهارت‌های تفکر به تسهیل فرایند معناسازی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف بنیادی و از نظر رویکرد، کیفی و نظری بود که با روش تحلیل نظری ـ ترکیبی و مرور نظام‌مند هدایت‌شده منابع انجام شد. منابع فارسی و انگلیسی منتشرشده در فاصله سال‌های 2000 تا 2024 از پایگاه‌های علمی معتبر گردآوری و براساس معیارهای ورود و خروج مشخص غربال‌گری شدند. داده‌های نظری با تمرکز بر رنج وجودی کودک، معناجویی، تربیت وجودی، گفت‌وگوی فلسفی و ظرفیت‌های تربیتی فلسفه برای کودکان استخراج شدند. تحلیل داده‌ها با استفاده از روش تحلیل مضمون براون و کلارک، خوانش مکرر متون، مقایسه تطبیقی دیدگاه‌ها، کدگذاری مفاهیم، دسته‌بندی مضامین و بازسازی روابط میان آن‌ها صورت گرفت. در نهایت، مضامین استخراج‌شده در قالب مدل مفهومی «از رنج تا معنا» تلفیق شدند. تحلیل استنباطی منابع نشان داد که رنج‌های وجودی کودکان را نمی‌توان صرفاً مشکلاتی روان‌شناختی یا موانعی برای یادگیری تلقی کرد؛ بلکه تجربه‌هایی مانند فقدان، ترس، تنهایی، طردشدگی و بی‌عدالتی، در صورت قرارگرفتن در فضایی امن، گفت‌وگومحور و تفسیرپذیر، می‌توانند به موقعیت‌هایی تربیتی برای شکل‌گیری معنا تبدیل شوند. مدل «از رنج تا معنا» شامل چهار مؤلفه به‌هم‌پیوسته بود: تجربه رنج وجودی، بیان تجربه در گفت‌وگوی فلسفی، تفسیر بین‌ذهنی تجربه و معناسازی همراه با شکل‌گیری جهت‌گیری وجودی. همچنین استنباط شد که این فرایند می‌تواند زمینه رشد امید، تاب‌آوری، احساس تعلق، مسئولیت‌پذیری، انسجام درونی و انگیزش درونی برای یادگیری را فراهم سازد. تلفیق معناجویی با فلسفه برای کودکان می‌تواند تربیت ابتدایی را از تمرکز انحصاری بر انتقال دانش و مهارت‌های شناختی به سوی تربیتی معنا‌محور هدایت کند. در این چارچوب، معلم به‌عنوان «تسهیل‌گر معنا» فضایی برای بیان، گفت‌وگو، بازتفسیر و فهم مشترک تجربه‌های وجودی کودکان فراهم می‌کند.</p> https://jilmt.com/index.php/jilmt/article/download/383/271