یادگیری هوشمند و تحول مدیریت 3115-8900 در دست انتشار 1405 10 01 The Mediating Role of Organizational Indifference in the Relationship Between Organizational Justice and Job Satisfaction in the Education Sector نقش میانجی بی‌تفاوتی سازمانی در رابطه بین عدالت سازمانی و رضایت شغلی در آموزش و پرورش 1 21 FA علی سبوحی گروه مدیریت، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران هادی همتیان گروه مدیریت، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران ابوالفضل دانایی گروه مدیریت، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران Journal Article 1404/12/16 <p>The present study aimed to examine the mediating role of organizational indifference in the relationship between organizational justice and job satisfaction among employees of the education sector. This study employed a mixed-methods design. In the qualitative phase, 16 educational managers, deputies, and experts from the Semnan Department of Education were purposively selected and interviewed using semi-structured interviews. The qualitative data were analyzed through content analysis and coding procedures using MAXQDA software. In the quantitative phase, 242 employees were selected from a population of 607 staff members through multistage stratified sampling. Data were collected using a researcher-developed questionnaire and analyzed through Structural Equation Modeling (SEM) with SmartPLS software. Reliability, convergent validity, discriminant validity, and model fit indices were assessed to evaluate the measurement and structural models. The SEM results indicated that organizational justice had a significant positive effect on job satisfaction (β = 0.303, t = 2.649, p &lt; .01). Organizational justice also exerted a significant negative effect on organizational indifference (β = -0.426, t = 3.911, p &lt; .001). Furthermore, organizational indifference negatively affected job satisfaction (β = -0.530, t = 4.236, p &lt; .01). Mediation analysis demonstrated a significant indirect effect of organizational justice on job satisfaction through organizational indifference (β = -0.226, t = 3.813, p &lt; .001). The values of R², Q², f², and GOF supported the adequacy, predictive power, and overall fit of the proposed model. The findings suggest that organizational justice enhances employees’ job satisfaction both directly and indirectly by reducing organizational indifference. Establishing fair procedures, equitable resource allocation, and respectful interpersonal interactions can minimize organizational indifference and foster higher levels of job satisfaction among educational employees. Consequently, educational leaders and policymakers should prioritize organizational justice as a strategic mechanism for improving employee attitudes, well-being, and organizational effectiveness.</p> <p>هدف این پژوهش بررسی نقش میانجی بی‌تفاوتی سازمانی در رابطه بین عدالت سازمانی و رضایت شغلی کارکنان آموزش و پرورش بود. این پژوهش با رویکرد آمیخته انجام شد. در بخش کیفی، 16 نفر از مدیران، معاونان و خبرگان حوزه آموزش و پرورش استان سمنان به‌صورت هدفمند انتخاب شدند و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری و با تحلیل محتوا و کدگذاری در نرم‌افزار MAXQDA تحلیل شدند. در بخش کمی، 242 نفر از کارکنان آموزش و پرورش از میان 607 نفر به روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای و طبقه‌ای انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه محقق‌ساخته جمع‌آوری و از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری در نرم‌افزار SmartPLS تحلیل شدند. شاخص‌های پایایی، روایی همگرا، روایی واگرا و برازش مدل برای ارزیابی کیفیت مدل مورد استفاده قرار گرفتند. نتایج مدل‌سازی معادلات ساختاری نشان داد عدالت سازمانی تأثیر مثبت و معناداری بر رضایت شغلی دارد (β=0.303، t=2.649، p&lt;0.01). همچنین عدالت سازمانی تأثیر منفی و معناداری بر بی‌تفاوتی سازمانی داشت (β=-0.426، t=3.911، p&lt;0.001). بی‌تفاوتی سازمانی نیز به‌طور معناداری رضایت شغلی را کاهش داد (β=-0.530، t=4.236، p&lt;0.01). نتایج آزمون میانجی‌گری نشان داد بی‌تفاوتی سازمانی نقش واسطه‌ای معناداری در رابطه بین عدالت سازمانی و رضایت شغلی ایفا می‌کند (β=-0.226، t=3.813، p&lt;0.001). همچنین مقادیر R²، Q²، f² و GOF از برازش و قدرت پیش‌بینی مطلوب مدل حمایت کردند. یافته‌ها نشان دادند که ادراک عدالت سازمانی می‌تواند به‌طور مستقیم رضایت شغلی کارکنان را افزایش دهد و به‌طور غیرمستقیم نیز از طریق کاهش بی‌تفاوتی سازمانی موجب ارتقای رضایت شغلی شود. بنابراین، مدیران و سیاست‌گذاران آموزشی با استقرار رویه‌های عادلانه، توزیع منصفانه منابع و تقویت تعاملات مبتنی بر انصاف می‌توانند از شکل‌گیری بی‌تفاوتی سازمانی جلوگیری کرده و زمینه افزایش رضایت شغلی و بهبود عملکرد کارکنان را فراهم آورند.</p> https://jilmt.com/index.php/jilmt/article/download/345/233