یادگیری هوشمند و تحول مدیریت 3115-8900 3 تیر ماه 1404 1404 04 01 Evaluating the Status of Affordable Housing in Parand City with a Social Sustainability Approach ارزیابی وضعیت مسکن قابل استطاعت شهر پرند با رویکرد پایداری اجتماعی 1 21 FA محمد علیدوستی دانشجوی دکتری گروه شهرسازی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران،ایران محمدرضا فرزاد بهتاش گروه شهرسازی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. علی شیخ اعظمی گروه شهرسازی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. نرگس نونژاد گروه شهرسازی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 1404/01/23 <p>The present study aimed to analyze and rank the factors affecting the status of affordable housing in Parand City with an emphasis on the social sustainability approach and to identify the most influential criteria affecting residents’ quality of life and residential satisfaction. This research was applied in terms of purpose and adopted a mixed-methods approach. Initially, the dimensions and indicators related to affordable housing and social sustainability were extracted through documentary studies and literature review. The statistical population consisted of housing experts, urban planners, municipal managers, and university scholars related to urban planning, who were selected purposively through snowball sampling. Data were collected using a closed-ended questionnaire based on a 1–9 scoring scale. The Technique for Order Preference by Similarity to Ideal Solution (TOPSIS) model was employed to analyze and rank the influential criteria affecting the social sustainability of affordable housing in Parand City. The TOPSIS results indicated that the criterion “residents’ access to educational, healthcare, recreational, and service land uses” ranked first with a closeness coefficient of 0.716296. The criterion “security throughout all hours of the day and night” ranked second with a coefficient of 0.680962, while “housing ownership or rental costs” ranked third with a coefficient of 0.66590. Indicators such as green space quality, transportation network expansion, managerial coordination, and residents’ participation in local decision-making were ranked lower, reflecting weaknesses in the managerial and social dimensions of achieving social sustainability in affordable housing projects in Parand City. The findings demonstrated that achieving social sustainability in affordable housing projects cannot be realized solely through the physical provision of housing units. Economic, social, environmental, service-related, and managerial dimensions must be considered simultaneously. Inadequate access to urban services, employment opportunities, public spaces, and weak managerial coordination have caused many Mehr Housing projects in Parand City to function merely as dormitory settlements. Therefore, improving quality of life and achieving social sustainability in Parand require strengthening service infrastructures, enhancing security, expanding employment opportunities, improving urban governance, and increasing residents’ participation in decision-making processes.</p> <p>هدف این پژوهش، تحلیل و رتبه‌بندی عوامل تأثیرگذار بر وضعیت مسکن قابل استطاعت در شهر پرند با تأکید بر رویکرد پایداری اجتماعی و شناسایی مهم‌ترین معیارهای مؤثر بر ارتقای کیفیت سکونت و رضایت‌مندی ساکنان بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، ترکیبی بود. در مرحله نخست، ابعاد و معیارهای مرتبط با مسکن قابل استطاعت و پایداری اجتماعی از طریق مطالعات اسنادی و بررسی پیشینه استخراج شد. جامعه آماری شامل کارشناسان، خبرگان حوزه مسکن، مدیران شهری و اساتید دانشگاهی مرتبط با شهرسازی بود که به‌صورت هدفمند و با روش گلوله‌برفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه بسته مبتنی بر طیف امتیازدهی 1 تا 9 بود. در بخش تحلیل داده‌ها، مدل تصمیم‌گیری چندمعیاره تاپسیس برای رتبه‌بندی معیارهای مؤثر بر پایداری اجتماعی مسکن قابل استطاعت در شهر پرند به‌کار گرفته شد. نتایج تحلیل تاپسیس نشان داد معیار «میزان دسترسی ساکنان محدوده مسکن مهر به انواع کاربری‌های آموزشی، درمانی، تفریحی و خدماتی» با ضریب نزدیکی 0.716296 در رتبه نخست قرار گرفت. همچنین معیار «میزان برخورداری از امنیت در تمام ساعات شبانه‌روز» با ضریب 0.680962 در رتبه دوم و معیار «میزان هزینه تملک یا اجاره‌بها» با ضریب 0.66590 در رتبه سوم قرار گرفتند. معیارهایی نظیر کیفیت فضای سبز، گسترش راه‌های ارتباطی، هماهنگی میان سازمان‌های مدیریتی و میزان مشارکت ساکنان در تصمیم‌گیری‌ها در رتبه‌های پایین‌تر قرار گرفتند که بیانگر ضعف ابعاد مدیریتی و اجتماعی در تحقق پایداری اجتماعی مسکن قابل استطاعت در شهر پرند است. نتایج پژوهش نشان داد که تحقق پایداری اجتماعی در پروژه‌های مسکن قابل استطاعت صرفاً با تأمین کالبدی واحدهای مسکونی امکان‌پذیر نیست و لازم است ابعاد اقتصادی، اجتماعی، خدماتی، محیطی و مدیریتی به‌صورت همزمان مورد توجه قرار گیرند. نبود دسترسی مناسب به خدمات شهری، فرصت‌های شغلی، فضاهای عمومی و ضعف هماهنگی مدیریتی موجب شده است بسیاری از پروژه‌های مسکن مهر در شهر پرند کارکردی خوابگاهی پیدا کنند. بنابراین ارتقای کیفیت زندگی و دستیابی به پایداری اجتماعی در این شهر مستلزم تقویت زیرساخت‌های خدماتی، افزایش امنیت، توسعه فرصت‌های شغلی، بهبود نظام حکمروایی شهری و افزایش مشارکت ساکنان در فرآیندهای تصمیم‌گیری است.</p> https://jilmt.com/index.php/jilmt/article/download/300/187