یادگیری هوشمند و تحول مدیریت 3115-8900 3 آبان ماه 1404 1404 08 01 A Phenomenological Study of the Relationship Between Teachers’ Instructional Methods and Curriculum Content: Mathematics, Science, and Art in Lower Secondary Schools of District 3, Tehran پدیدارشناسی نسبت روش تدریس معلمان و محتوای برنامه درسی: بررسی دروس ریاضی، علوم و هنر دوره اول متوسطه منطقه ۳ شهر تهران 1 15 FA ساره انصاری گروه برنامه ریزی درسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران سیدمهدی سجادی گروه فلسفه علوم آموزشی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران مهدی دوایی گروه روان شناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران علیرضا عصاره گروه علوم آموزشی، دانشگاه تربیت معلم شهید رجایی، تهران، ایران یلدا دلگشایی گروه مدیریت آموزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 1404 03 02 <p>This study aims to phenomenologically explicate the relationship between teachers’ instructional methods and the epistemological nature of curriculum content in mathematics, science, and art. Using an interpretive phenomenological design, twenty lower secondary teachers of mathematics, science, and art from District 3 of Tehran were purposively selected; data were collected through semi-structured interviews and reflective teaching journals and analyzed via phenomenological thematic analysis. Findings indicate that epistemological misalignment between content and method results in superficial learning and reduced motivation, whereas alignment enhances meaningful learning, active engagement, and deeper understanding. Improving instructional quality requires epistemological reflection in pedagogical choices, curricular flexibility, and supportive structural conditions aligned with subject matter. </p> <p>هدف این پژوهش تبیین پدیدارشناختی نسبت میان روش‌های تدریس معلمان و ماهیت معرفت‌شناختی محتوای برنامه درسی در دروس ریاضی، علوم و هنر دوره اول متوسطه است. پژوهش با رویکرد کیفی و راهبرد پدیدارشناسی تفسیری انجام شد و مشارکت‌کنندگان شامل بیست نفر از معلمان دروس ریاضی، علوم و هنر دوره اول متوسطه منطقه ۳ شهر تهران بودند که به‌صورت هدفمند انتخاب شدند؛ داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و دفترچه‌های تأملی تدریس گردآوری و با تحلیل درون‌مایه‌ای پدیدارشناختی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که عدم تناظر معرفت‌شناختی میان محتوا و روش تدریس در هر سه درس به یادگیری سطحی، کاهش انگیزش و گسست مفهومی منجر می‌شود، در حالی‌که هم‌ترازی روش با ماهیت محتوا یادگیری معنادار، مشارکت فعال و فهم عمیق‌تر را تقویت می‌کند. تقویت کیفیت آموزش مستلزم بازاندیشی معرفت‌شناختی در انتخاب روش تدریس، ایجاد انعطاف برنامه‌ای و فراهم‌سازی بسترهای ساختاری همسو با ماهیت دروس است.</p> https://jilmt.com/index.php/jilmt/article/download/102/174