شناسایی و سطح‌بندی ابعاد و مؤلفه‌های یادگیری خودراهبر به‌منظور رشد حرفه‌ای کارکنان آموزش و پرورش - برزگر شبنم; جباری نگین; موسوی فرانک (یادگیری هوشمند و تحول مدیریت)
هدف این پژوهش، طراحی و تبیین مدل مفهومی یادگیری خودراهبر و سطح‌بندی ابعاد و مؤلفه‌های آن در راستای رشد حرفه‌ای کارکنان نظام آموزش و پرورش است. این مطالعه با رویکرد کیفی متوالی انجام شد؛ در مرحله نخست، تحلیل محتوای کیفی استقرایی مبتنی بر مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۲ خبره دانشگاهی و سازمانی به‌کار گرفته شد و در مرحله دوم، به‌منظور تعیین روابط ساختاری میان سازه‌ها، از مدلسازی ساختاری تفسیری (ISM) با مشارکت ۱۲ مدیر عالی و مدیران توسعه منابع انسانی آموزش و پرورش استفاده گردید. روایی ابزار از طریق بازبینی خبرگان و پایایی مرحله دوم با روش آزمون–بازآزمون و ضریب 0.88 تأیید شد. نتایج نشان داد مدل نهایی شامل ۸ بعد، ۲۴ مؤلفه و ۱۱۴ شاخص است. سطح‌بندی علی چهارسطحی مشخص ساخت که در آن «راهبردهای یادگیری» و «یادگیری حین کار» به‌عنوان کنش‌های نزدیک به عمل در پایین‌ترین سطح، و «توانمندسازی منابع انسانی» و «عاملیت یادگیری سازمانی» به‌عنوان عمیق‌ترین پیشران‌های ساختاری–سیاستی در بالاترین سطح قرار دارند. مدل پیشنهادی چارچوبی نظام‌مند و سیاست‌محور برای نهادینه‌سازی یادگیری خودراهبر ارائه می‌دهد و می‌تواند به‌عنوان زیربنای تصمیم‌سازی راهبردی در توسعه حرفه‌ای پایدار کارکنان آموزش و پرورش مورد استفاده قرار گیرد.