تاثیر مدیریت استعداد بر دوسوتوانی سازمانی با نقش میانجی رفتار کاری نوآورانه در اداره کل منابع ‌طبیعی و آبخیزداری استان مازندران- نوشهر - فقیه عبدالهی صابر; کیا کجوری داود (یادگیری هوشمند و تحول مدیریت)
هدف این پژوهش تعیین تأثیر مدیریت استعداد بر دوسوتوانی سازمانی با نقش میانجی رفتار کاری نوآورانه در اداره کل منابع طبیعی و آبخیزداری استان مازندران- نوشهر است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از حیث روش توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری شامل 420 نفر از کارکنان اداره کل منابع طبیعی و آبخیزداری استان مازندران- نوشهر بود که بر اساس جدول مورگان، 201 نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه مدیریت استعداد شری و همکاران (2021) با 9 گویه، پرسشنامه دوسوتوانی سازمانی زیبار و همکاران (2024) با 10 گویه و پرسشنامه رفتار کاری نوآورانه موتونی و همکاران (2022) با 5 گویه بود. روایی سازه با تحلیل عاملی تأییدی و پایایی با ضریب آلفای کرونباخ (مدیریت استعداد 0.893، دوسوتوانی سازمانی 0.905 و رفتار کاری نوآورانه 0.874) تأیید شد. تحلیل داده‌ها با نرم‌افزار SPSS 20 و LISREL 8.8 و از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری انجام گرفت. نتایج نشان داد مدیریت استعداد تأثیر مثبت و معناداری بر دوسوتوانی سازمانی دارد (β=0.22, t=4.37). همچنین مدیریت استعداد بر رفتار کاری نوآورانه اثر مثبت و معنادار داشت (β=0.64, t=10.70). رفتار کاری نوآورانه نیز تأثیر مثبت و معناداری بر دوسوتوانی سازمانی نشان داد (β=0.67, t=11.88). اثر غیرمستقیم مدیریت استعداد بر دوسوتوانی سازمانی از طریق رفتار کاری نوآورانه برابر با 0.43 و معنادار بود (t=9.37) که بیانگر نقش میانجی تقویت‌کننده این متغیر است. شاخص‌های برازش مدل (CFI=0.97، RMSEA=0.077، χ²/df=3.03) حاکی از برازش مطلوب مدل بودند. یافته‌ها نشان می‌دهد تقویت سیاست‌های مدیریت استعداد، از طریق توسعه و نگهداشت نیروهای مستعد و ایجاد بستر حمایتی برای بروز رفتارهای نوآورانه، می‌تواند به ارتقای دوسوتوانی سازمانی در سازمان‌های دولتی منجر شود.